Wespen

Reizen vereist sterke zenuwen, schreef ooit Bob den Uyl.

Eergisteren vertrokken we uit Lelystad richting een tussenstop ter hoogte van Parijs. De verwachte reistijd werd met een paar uur overschreden dus we kwamen pas om halfacht in een treurig zelfmoordplaatsje midden in Frankrijk. Ons huisje bleek een 'studioappartement', dit is een makelaarseufemisme voor een verbouwde gang, waarin het anderhalf persoonsbed de helft van het vloeroppervlak in beslag nam... de enige bij wie geen klacht over de lippen kwam was Bowie. God zei dank dat ik niet het plan had opgevat een riante maaltijd te bereiden. Zonder enig gevoel van spijt verlieten we gisteren dit treurige oord! Ook de tweede etappe bleek meer reistijd te vergen dan we hadden gepland, maar omdat het de hond niks kon schelen en hij bij iedere stop vrienden maakte, ben ik ook heel flink gebleven.

Ons verblijf voor de komende anderhalve week is een landelijk huisje, dat betekent helaas dat ik nu al meerdere schaafwonden op mijn hoofd heb, maar goed we werden allerhartelijkst verwelkomd door de verhuurder - volgens de verhuurders keten een 'superhost', maar dat was de verhuurder van het vorige verblijf ook... - en er leek dan ook geen vuiltje aan de lucht.

Vandaag hebben we omgeving verkent en boodschappen gedaan. Na zo'n welbestede dag hadden we wel een glaasje wijn met kaas uit de bergen en droge worst verdiend! Helaas worden wij niet alleen hier gevestigd, maar woont er ook een enorm wespenvolk, die een verblijf op ons terrasje onmogelijk maakten. Annette heeft meteen een bericht naar de 'superhost' gestuurd (met duidelijke instructies hoe wespenvolken te vernietigen), die in de buurt van ons huisje aan het werk was. Vijf minuten na dit bericht zag ik de goede man in zijn Peugeot partner vertrekken, tot nu toe hebben ons huisje 12 wespen met folders en theedoeken gedood...en is het zaak dat er snel hulp komt, aangezien Bowie al die tijd heeft liggen slapen, maar nu hij wakker is, vast de wespenjacht gaat starten. En dat kan haast niet goed aflopen!

We sluiten af met een spannende cliffhanger: er schijnt zich morgen vanwege de feestdagen die ons toevallig gaan overkomen in dit anders zo stille dorpje, een heuse zeepkistenrace voor ons terras af te gaan spelen. Het zou fraai zijn als we dan ons terras ook durven te bemensen.