Zeepkisten, de dode das en nog meer ellende.

Zondag een sportief begin, ik ging rennen, Annette ging fietsen. Het hardlopen, zo hard ga ik trouwens niet meer, ging boven verwachting goed en de voorbereiding voor het fietsen was geweldig. Annette had een programma van het wereld wijde web gestolen, waarmee ze een geheel gepersonaliseerde route kon uitstippelen en ik ondertussen zou kunnen zien waar ze zich ophield. De werkelijkheid bleek wat weerbarstiger dan Komoot, zo heet deze modaliteit, deed vermoeden. Betraand en met bloedende knieën kwam ze (gelukkig) terug, grindpaden en niet te befietsen hellingen hadden haar rondje ontsiert. In de tussentijd was voor ons huisje een parcours uitgezet, waar in het kader van plaatselijke festiviteiten een zeepkistenraces aanstaande was. De parcoursbouwers deden hun werk grondig en testen het parcours, waarbij een zeepkist zich in de strobalen boorde, waardoor we begrepen dat spektakel verzekerd was. Tegen de tijd dat de race van start ging was het hele parcours volgestroomd met toeschouwers en moest de boer die op een strobaal (met zijn rechterhand in zijn broek) zijn roes uit lag te snurken het veld ruimen. Omdat wij ter plekke over een terras beschikten zaten we eerste klas. Annette zal wat foto's uploaden, maar omdat besloten was iedereen vier keer te laten afdalen werd wel het wel een beetje langdradig. Eerlijk gezegd was ik meer onder de indruk van de parcoursbouwer, een locale agrariër, die met onwaarschijnlijke precisie een soort vorkheftruck met speciale strobalenprikkers bestuurde. De dode das past helemaal niet in dit verhaal, want die hebben we maandag gezien...