Geen hondekop, een bebloede kop en geen das.

Maandag 29 juli 

Ik heb u al vertelt dat het huisje vol van geniepigheden zit, dus inmiddels is mijn schedelpan gebutst en zitten er korsten op waar ik van Annette niet aan mag komen. Ander ongerief is het ontbreken van functionerende laadpalen, zodat  we helemaal naar Aurillac moesten rijden om de auto weer op stroom te krijgen. Maar voordat we ons hiermee onledig moesten houden, gingen we ergens in de buurt wandelen naar le saut du chien, wat garant zou staan voor lollige foto's met Bowie voorop en de op een hondekop gelijkende rotsformatie daarachter. Een fraaie wandeling hoor, maar echtelijke onenigheid over de te nemen route leidde er toe dat we de essentie van de wandeling hebben gemist. Omdat ik gisteren al over de dode das heb geschreven, lijkt het me dat dit onderwerp voldoende aan de orde is geweest.