Zo, tijd dat ik ook mijn visie geef op wat mij overkomt!

Ja, hier ben ik dan🐶 Bowie,  twaalf, bijna dertien weken oud, (mix van een moeder labrador/Friese stabij en vader Golden Retriever) en net drie weken gewend aan alle hectiek in Lelystad en nu dus al in staat om wereldreiziger te zijn! Ik vind er wat van.

De eerste week in Lelystad werd mijn nieuwe harige vriendin Lara omgetoverd tot blauwe lampenkap en mocht ik alleen maar heel voorzichtig met haar spelen. Toen de kap weer af mocht werd ik ineens in een bench gezet en kreeg ik een prik in mijn donder van een mevrouw in een witte jas en amper een slaapje of twee en wat brokjes later moest ik weer in die bench op reis. Al mijn favoriete speeltjes gingen mee. Mijn snuffelmatje zat bijna voortdurend vol brokjes, mijn piepgans en twee touwen gingen mee, mijn piepende krakeling had ik direct al gesloopt en ergens op een onbewaakt ogenblik heb ik mijn riem zo goed verstopt dat mijn twee mensen die nergens meer konden vinden. Om de paar slaapjes mocht ik uit de auto en even de benen strekken, hordes fans verzamelden zich langs onze tournee. Ze weten hier niet echt dat ik Bowie heet, maar noemen me petit chien of adorable.

Alles best, zolang ik maar tegen willekeurig wie ik tegenkom op mag springen. En aan billen van andere honden mag ruiken zodra ik ze tegenkom. En alle stokken die ik aantref mee mag slepen op mijn avontuur.
Overal waar ik kom zie ik hier weilanden vol enorme onverwerkte biefstukken, met kalfjes en soms een enkele grote lap vlees met een ring door zijn neus. Er is hier ook een weitje met geiten, gegarandeerde pret als ik aankom: ze gaan allemaal snuivend wegrennen!

Mij hoor je voorlopig niet klagen, ook omdat ik soms hele stukken mag uitrusten van alle streken in een soort van hangmat die mijn baasjes om hun nek hangen. Dat doen ze om mijn heupjes te sparen, ik mag maximaal 20 minuten lopen en dan mag ik in de zak. Ze hebben daar al een klein beetje spijt van want ik weeg per week een kilo meer dan de week daarvoor😂👊 en ook mijn pootjes worden met de dag langer en langer! En echt meewerken om in dat lapje te gaan: kom nou toch, ik doe al zoveel brave zaken!

Vakantie noemen mijn mensen dit, ik ben benieuwd hoe lang zoiets duurt en of ik mijn harige vriendin ver weg ooit nog ga zien. Of die kinderen die daar wel eens met mij speelden. Of die kleine baby met dat lekkere spekbeentje waar ik mijn puppy tanden in kon zetten…