Le Grenier de Capou

Gisteren of zo u wil dinsdag heeft onze verhuurder zijn belofte ingelost en mochten we, met een groepje Fransen, zijn museum bezoeken. Eerlijk gezegd verwachten we er niet veel van, maar leek het passend om op de uitnodiging deel te nemen aan een rondleiding in te gaan. Nee zeggen valt ook niet mee en het was wel duidelijk (uit opgezochte reviews) dat deze man een gepassioneerd verzamelaar is. Ik weet niet hoe het de lezer vergaat, maar als ik in een museum bezoek, ben ik vaak blij als ik de uitgang weer in zicht heb. Dit museum, geherbergd in wat oude stallen, overtrof echter alle verwachtingen, we kunnen zelfs eerlijk zeggen: het is een aanrader als je in de buurt bent. 

De vader van onze verhuurder was ooit begonnen allerlei voorwerpen te verzamelen uit de regio Aubrac die een beeld moesten schetsen van hoe de mensen hier de afgelopen vijfhonderd jaar hebben geleefd. Het werd al snel duidelijk dat deze heer, naam Capou, dit op een bijna maniakale manier heeft aangepakt. Zo zijn er honderden voorwerpen die de ontwikkeling van de landbouw schetsen, tientallen oude voertuigen, van houten stapjes tot diligences en vooroorlogse auto's, werktuigen van ambachtslieden, een door een plaatselijke hobbyist gebouwd vliegtuig uit 1910, waarin hij, overigens zonder brevet, echt heeft gevlogen, nou ja om er vanaf te zijn, en nog veel meer.

De zoon heeft het werk van zijn vader voortgezet en laat ons allerlei bijzondere voorwerpen zien, waar hij graag en boeiend (helaas in erg rap Frans) over vertelt. Zo laat hij een boerenwagen zien met links een klein wiel en rechts een groot wiel, dat aan twee kanten aangespannen kan worden om mee over scheve paden te kunnen rijden, toont hij hoe het wiel zich heeft ontwikkeld van een massief houten schijf, waarna men op het idee kwam er spaken in te maken, zodat de diameter daarmee een stuk groter kon worden om er vervolgens een stalen band om te leggen zodat de wielen meer slijtbestendig werden. Een apart onderdeel vormden de rijwielen en de oorlog, maar ondanks de taalbarriere die soms lelijk de communicatie verstoorde, was het enthousiasme van Xavier alleen al een bezoekje aan deze verzameling meer dan waard. 

Enfin, Annette gaat hier nog wat foto's bij zetten zodat u een beeld krijgt van de uitdragerij die we hebben bezocht. O ja het museum heet Le grenier de Capou, wat zoveel betekent als de zolder van Capou. Er waren ook een stuk of zes kinderen aanwezig, meestal staat dat garant voor vittende ouders en gemekker, maar ook de jongste bezoekers hebben de twee uur durende rondleiding min of meer ademloos gevolgd.

Er was natuurlijk wel een dissonant aanwezig die kort voor het einde er tussenuit piepte... dat was natuurlijk de hard-core Bowiefan die angst had dat het arme dier de straat bij elkaar zat te huilen van eenzaamheid. Echter trof zij de viervoeter aan in diepe rust in de bench en keek hij nogal verstoord toen zij zijn middagslaapje kwam verstoren.

Voor ons museale uitstapje zijn we naar een meertje gegaan, want na een koel weekje is de temperatuur vandaag 10 graden omhoog geschoten. Voor Annette was dit een uitgelezen kans om Bowie te leren zwemmen! Jammer genoeg begreep het hondje het concept zwemlessen niet en hij weigerde Annettes zwembewegingen na te doen, zodra zijn buikje het water raakte was ie er klaar mee en met geen hondensnoepje te verleiden verder het water in te gaan. Gelukkig hebben we wel een soort van monster van log-ness aangetroffen.