Stenen en strand.

Het weer wil niet echt meer meewerken met een mediterraan gevoel, het blijft waaien en bewolkt, met af en toe een spatje regen en daarna weer wat felle zon. Dus gaan we richting strand, dat klinkt logisch, want daar word je evengoed nat, of dat nu door de golven of door de regen is maakt niet echt uit. En de temperatuur is prima (voor een doorgewinterde Hollander, ik denk dat de Siciliaan er anders over denkt). 

We dalen, dalen en dalen, slaan en passant de eerdere waarschuwingen in de wind want de weg is glad, de stenen liggen los, er valt af en toe een spat regen, voor de verandering zijn we moederziel alleen en hebben we geen bereik op de telefoon. Maar aan het einde van de afdaling worden we beloond met een strand vol prachtige rotsen, de meest mooi gekleurde stenen en grotten (handig om in de schuilen voor die paar iets dikkere druppels regen) en dit hele strand is privé van ons, op wat achtergelaten bootjes en rommel na dan. 

Omdat het strand wel erg vol met keien en rotsen ligt, is zwemmen achteraf gezien toch niet zo'n goed plan en eten we een broodje en besluiten de tocht naar boven te starten. De kuiten laten zich bergaf maar ook bergop, nu wel goed voelen, ook boven de knieën klinkt wat protest inmiddels, de spieren werken hard! Boven aangekomen hebben we de keuze: verder klimmen naar het dorpje en ons huisje en dan nog verder klimmen naar de supermarkt, of de weg naar beneden volgen tot aan de haven en daar een terrasje aandoen. De keuze was niet moeilijk dus zonder goed overleg besloot Annette dat de tweede optie de beste was en schikte Frits zich in zijn lot.

In de kleine haven van Lipari, waar de veerboten niet aankomen, maar de lokale bevolking wel te vinden is, zakken we neer op het meest luidruchtige terras tussen de fanatiek kaartende Italianen. Ze spelen een kaartspel waar we geen wijs uit kunnen worden, maar ook zonder Italiaans te spreken is binnen twee tellen duidelijk wie van de spelers de baas is en wat hij van het spel van zijn kompanen vindt! Als even later een achttal foeilelijke wandelaars naast ons komt zitten is het feest compleet. De biologisch dynamische, ecologisch verantwoorde dames verwennen zich met een crodino (aperativo non alcoholico- pittig maar toch verantwoord) terwijl de mannen zich zelfs misgaan aan bier en witte wijn.

We moeten de bus halen dus Annette slaat professioneel haar zoveelste biertje achterover terwijl ik de rekening betaal. We halen nog wat boodschappen voor de terugreis (morgen), zijn op tijd voor de bus, missen een praatje met onze favoriete taxichauffeur (hij zal toch niet aan het werk zijn vragen we ons verschrikt af) en gaan voor de laatste keer naar Piano Conte. Hier boven is het winderig en koud en Annette zit nog wat te mokken dat we niet naar de Stromboli zijn gegaan. Als het straks regent zal ze wel anders piepen!!!

Even goed gaan we dit plekje wel missen...