Noodweer

Vroeg opstaan was er vanochtend niet bij, het vrolijke gekletter van de regen en de pijnlijke kuiten van de klauterpartij van gisteren, remden de ambitie om ons vertier buiten te zoeken. De dag begon dus met lanterfanten en het lezen van de reacties op onze reisblog. We nemen het advies van Marianne om voortaan wat voorzichtiger te zijn met het bewandelen van schier onbegaanbare paden natuurlijk serieus en ik wil Marja bedanken voor het teveel aan eer dat ze mij geeft, namelijk dat ik de schrijver van al dat moois was, hoewel ze wel had kunnen bedenken dat ik mij niet bezig houd met wasrekken en dat ik bier gewoon bier noem.

Zo rond het middaguur, de regen liet het even afweten, liet Annette zich overhalen, angst voor een bui ten spijt, om te voet naar het dorp te gaan. Halverwege begon het flink te regenen en omdat de afwatering in Sicilië aan de maffia is uitbesteed, vormde zich spontaan snel stromende beken op de weg en storten er stukken rots voor ons op de weg. De ergste regen hebben we vanuit een portiek bekeken, twee met een paraplu uitgeruste andere toeristen vrolijk groetend voorbij te zien wandelen, toen de regen minderde daalden we verder af naar de haven van Lipari.

Annette zal en moet naar Stromboli, dus, een tikje tegen mijn gevoelen, gingen we naar het hokje waar de kaartjes verkoper gezellig met een plaatselijke klaploper aan het kletsen was en in zijn hokje een blonde schone hem gezelschap hield. De goede man die onder normale omstandigheden zelfs zijn moeder zou hebben verpatst, bleek zeer terughoudend te zijn en zelfs Annette begreep dat de wind en de regen ons iets te machtig zouden kunnen worden.

Bij de veerboten hadden we nog een vrolijke ontmoeting met onze taxichauffeur en daarna hebben we nog wat religie en geschiedenis opgedaan in de de plaatselijke citadel. We waren mooi op tijd voor de bus naar Piano Conte (ons huisje) waar Alex, de taxichauffeur en de buschauffeur vrolijk met elkaar in de clinch gingen betreffende ons vervoer (waarbij Alex dreigde de banden van de bus lek te steken).

Bij het huis bleek dat het weer zich opmaakte voor een flinke onweersbui. Tegen de wind in kwam een enorme donderwolk aanrollen en de zee werd op zeker moment onzichtbaar. Omdat Annette van de afdeling (natuur)geweld is, neemt zij op dit punt de pen over van mij.

Normaal gesproken gaat de voorkeur toch echt wel uit naar geweld van vulkanen, maar vooruit! De onderste laag wolken, het dichtste bij ons, waaide van zuid naar noord, terwijl de echte grote zwarte zware wolken, zich een luchtlaag hoger angstaanjagend samenpakten, precies boven ons hoofd, maar in tegengestelde richting, van noord naar zuid bewogen. Het kon niet anders of er zou een flinke bak regen gaan vallen, echter besloot de wolk het vocht pas los te laten na een paar ferme flitsen en klappen onweer. Tellend kwamen we tot de conclusie dat dit wel heel erg dichtbij was, maar tegenlijk dat we niet het hoogste punt in de nabije omgeving waren, al had 1 van ons (en ik was het niet) voor de zekerheid wel de mobiele telefoon van het lichtnet afgehaald. Je weet het tenslotte maar nooit. We scoorden foto's van een prachtige zich ontwikkelende rolwolk boven Sicilië, al was dat eiland niet meer zichtbaar, en later na de bui, van een doorbrekende zon boven Filicudi, een vulkaan op een verderop gelegen eiland. 

Morgen gaat het wederom regenen zegt buienradar, maar we weten inmiddels hoe betrouwbaar dat medium is en verheugen ons wel op nog een beetje zon en een korte wandeling naar de rode rotsen vlak onder ons huisje, waar we gisteren vanwege een klein gebrek aan batterij in het belgerief, geen foto's van hebben kunnen maken.