Een eenvoudige wandeling.

Nadat ik vanochtend van Annette moest bloggen, heb ik het daarna vrijwillig op me genomen om boodschappen te doen. Daarvoor moest ik heen en weer lopen naar het dorp, maar dat deed ik zonder zeuren. Aansluitend gingen we een simpele, eenvoudige wandeling (volgens Annette) maken op Lipari zelf, volgens de verhuurder van de accommodatie een prachtige route. Één van de twee had gelijk, en het was niet Annette! Het startpunt lag iets voorbij het volgende dorpje, het openbaar vervoer had benut kunnen worden, echter besloten we wederom tot gebruik van de benenwagen, de rap rijdende Italiaan zal weten dat wij op het eiland waren!

De route ging lekker 100% bergop, de vulkaan van gisteren zat nog in de kuiten, de zon scheen en we hadden een handdoek en badkleding mee, ergens op de route lag een oud badhuis en we kwamen ook langs de zee...

Na anderhalf uur bereikte we het startpunt van de route uit het boekje, waar we een poging ondernamen op de wifi van het natuurpark Cave di Caolino te komen, omdat ons daar een route door het park werd beloofd, maar de entree zag er nogal vervallen en desolaat uit en de wifi deed weinig. Dus gingen we verder op gevoel, meestal is dat een voorbode van omlopen en onnodig veel extra kilometers en we stelden onszelf daarin ook vandaag weer niet teleur. Het gebied was met regen niet toegankelijk vertelde het boekje, wij begrepen dat direct bij binnenkomst, behalve desolaat was het op bepaalde punten dermate glad en stijl dat regen daarbij een dodelijke spelbreker kon zijn. 

Hadden we al vermeld dat er ook geen bereik was, dus dat we tussen deze prachtige gekleurde rotsen en over geitenpaadjes van losliggende stenen aan onze eigen handigheid waren overgeleverd? En dat we geen wandelschoenen aan hadden maar sneakers omdat de wandeling zoals gezegd, gemakkelijk zou moeten zijn (volgens Annette?). Wat we aan hoogte hadden gewonnen met het startpunt van de tocht zoeken, leverde we rap in binnen het park, we daalden en daalden, er waren roze, paarse, gele en blauwe rotsen, schilderachtig mooi en soms griezelig hoog naast het pad naar beneden. Soms verdween het pad zelfs helemaal en moest je een stukje zelf bedenken wat handig was om er een vervolg aan te geven. De rotsformaties boven ons zagen er dreigend uit, ook daar stond iets over in het boekje: niet te lang blijven kijken want ze willen wel eens vallen, de bewijzen daarvan lagen overal om ons heen. Bij de gele delen van de rotsen was de zwavelgeur weer onmiskenbaar. Jammer genoeg hadden we geen kleine houtjes meegenomen, anders hadden we een flinke voorraad lucifers kunnen maken. 

Na anderhalf uur intensief klauteren werd de weg een stuk begaanbaarder, we waren echter nog steeds moederziel alleen, onder de kliffen dobberde een enkel zeiljacht voorbij, de natuur om ons heen was imposant en overweldigend mooi. Hoewel het pad nu eenvoudig te volgen leek, slaagden wij er toch in onszelf van de route kwijt te lopen en zullen we jullie verder niet vermoeien met het vervolgens aangetroffen ongerief van distelpaden in combinatie met onze korte broeken, Italianen in een herriemakende tweetact die ons lachend vertelden dat de route naar links steeds smaller werd, maar wel naar Pianoconte zou leiden en tenslotte eindelijk de al dagenlang voorspelde regen die begon te vallen terwijl onze schone was buiten hing te drogen. 

Tenslotte troffen we het huisje aan en eenmaal bij een flink verdiende goudgele rakker durfde Annette tenslotte toch toe te geven dat de route ook in het boekje niet als makkelijk omschreven stond, maar als je iets vaak genoeg zegt, dan ga je dat ook een klein beetje zelf geloven....