Lipari en Vulcano.

Lipari is het tweede eiland in de reeks Eolische eilanden, het eerste eiland heet Vulcano en dat ruikt in elke hoek naar zwavel. De aankomst in de haven van Lipari was door de verhuurder van de Airbnb (een lokale makelaar) gemakkelijk gemaakt: hij stond naast de boot op ons te wachten en reed ons eerst naar de enige supermarkt die open was op zondag. Daarna gingen we de berg op, naar ons onderkomen. Het huisje was overigens zonder verhuurder niet te vinden geweest, ik zal u daarom ook een beschrijving van de route er heen besparen. 

Ongeveer 4 uur des middags waren we op onze bestemming. Verder was er nog iets met magnifiek panorama, zonsondergang en pasta...

De daarop volgende dag, maandag, zijn we vrienden geworden met een taxichauffeur en een kaartjes voor Stromboli verkoper en hebben we voor dinsdag gereserveerd bij een op Lipari wereldberoemde Osteria (San Bartolo, restaurant daarover later meer). We hingen wat rond in de haven en dat is voor de taxichauffeurs en ticketverkopers reden genoeg om je te overspoelen met aanbiedingen. Alessandro, een goedgebekte taxichauffeur bestond het ons tot nu toe (woensdagochtend) zeker tien keer tegen te komen, waarbij het niet afnemen van zijn diensten voor hem geen probleem leek te zijn, hij leek zelfs niet gekwetst toen we eind van de middag met de URSO bus 'uphill' gingen. Van ons huisje naar de haven is ongeveer een uur lopen maar wel met de helling in de rug, naar boven klauteren leek ons geen pretje. Ook de Stromboli kaartjesverkoper heeft ons tot nu toe meermalen uitgenodigd van zijn diensten gebruik te maken, maar ook hij lijkt zich niet te storen aan een afwijzing en blijft telkens vriendelijk groeten.

Maandagavond hebben we heel knap via internet tickets besteld voor de boot naar Vulcano en terug. Er was een routeplan in het huisje voor de wandeltocht naar de top van de vulkaan op Vulcano, echter zoals te doen gebruikelijk, moesten wij daar weer een alternatieve (en langere) route van maken. Volgens een Romeinse legende is dit eiland de thuisbasis van de vuurgod Vulcanus, waarvan dan weer het woord vulkaan is afgeleid. De laatste uitbarsting vond hier plaats in rond 1898, maar de berg produceert nog immer enorme hoeveelheden zwavel en er is over het hele eiland zichtbaar temperatuur- en gasuitstoot. De kater van de vulkaan ligt 400 meter boven zeeniveau, maar ondergronds ligt nog 900 meter het spannende deel: de magma, die kregen we niet te zien. Eerder die nacht was er wel sprake van een uitbarsting van de Etna, helaas zitten wij aan de noordkant van Lipari, waardoor we daarvan niet hebben gezien in real-live, maar wel via de webcam.

Ondanks de voorspellingen van regen en nattigheid (je zou maar vertrokken zijn zonder korte broek op basis van buienradar) was de enige nattigheid die wij gewaar werden, het zweet dat tappelings van onze ruggen afdroop bij de klim naar boven in de volle zon! Boven aangekomen was de zwavellucht niet te missen, de krater prachtig en werden we gehinderd door hordes Duitsers die in de weg liepen als je een foto wilde maken en aansluitend hinderlijk in de weg liepen op de afdaling. Een Duitse vrouw met een rieten klep werd door twee mannen de berg op gesjord, maar evengoed lukte het haar om het mobiele belgerief stevig in haar knuistje te houden, zonder zelf een noemenswaardige inspanning te leveren de vulkaan te bestijgen. Vast een AFD stemster....

Op zeeniveau is een zwavelbad en door Annette was mij voorgehouden dat een onderdompeling hierin, een onvergetelijke ervaring zou zijn, u begrijpt de opluchting die ik voelde toen het bad bleek te zijn gesloten. Sinds 2021 is de vulkan naar een hoger allertlevel gegaan vanwege verhoogde activiteiten (dampen) in de krater en langs de kust, mogelijk heeft de sluiting van het bad daarmee van doen. Ook in zee zwemmen is niet zonder risico's, op een aantal plekken is het zeewater kokend heet, omdat hier zwaveldampen uit de krochten van de aarde naar buiten komen, dus Frits bleef veilig aan wal.

De lunch op een lokaal terras maakte overigens veel goed, dit kwam niet in de laatste plaats door de eigenaar die met veel enthousiasme zijn producten aanprees en onze vermoeidheid verzachtte met sinaasappellikeur (Malvasia), die Annette overigens later op de avond nog lelijk zou opbreken.

Terug op Lipari moesten we nog 2 uur overbruggen totdat we onze reservering in de Osteria San Bartolo te gelde konden maken dus konden we, na wat woorden met Alex gewisseld te hebben, achter een grote bier allerlei plaatselijke lelijkheid aan ons voorbij zien trekken. Het eten bleek goed, maar niet geweldig, maar de vriendelijke bediening, de wijn en de likeuren vergoedden veel en daarenboven kwam de taxi (niet Alex...) ons bij het terras ophalen.

Om de stemming er hier in te houden ga ik verder niets schrijven over 'lelijk opbreken', laten we het gejammer over opgelopen "klapkuitjes" van het voortdurend stijgen en dalen tijdens de wandelingen achterwege en gaan we woensdag een rondwandeling op Lipari maken om de spieren in de kuiten nog wat verder te tarten, daarover dus later meer!