Wederom vulkanenjacht!

De eerste keer vliegen via Eindhoven, dus we vertrekken lekker op tijd. En zo lekker  “op tijd” dat we vervolgens twee uur moeten wachten op de luchthaven! Dit maakt alle keren dat we nét aan op tijd waren in 1 klap goed.
Tijdens de vlucht roept de piloot plotseling: “is er een dokter aan boord?”, dat soort vragen hoor je liever niet, gevolgd door een paar minuten later: “is er iemand aan boord met een EpiPen of adrenaline?”
Enfin, de landing ging daardoor wel sneller dan verwacht en de ambulance stond klaar voor de onfortuinlijke passagier. Voor zover we konden zien heeft ze het er levend afgebracht. 

Aangekomen in een donker Catania begon de grootste uitdaging: het vinden van een bus die 1. Echt gaat rijden en 2. Je naar de juiste bestemming brengt. Deze uitdaging hebben we glansrijk verloren. Onze bus reed 9 minuten te vroeg voor onze neus weg en dat was direct ook de laatste van die avond. Dan maar de benenwagen naar de Airb&b maar eerst wat streetfood. 
Het eerste contact met een Italiaan zet hopelijk niet de toon voor dit verblijf, de man bood ons zonder gêne een broodje paardenvlees aan. 🤔

Bij de Airb&b volgen we de instructies van de host, de sleutels hangen in een kastje, maar gelukkig is er ook een bovenbuurvrouw die ons aanmoedigt en zelfs dreigt om naar beneden te komen als we staan te stuntelen met de poort. Ze volgt ons ook als we eenmaal op de binnenplaats ons verblijf voorbij lopen! Ons hokje kende een keihard bed, serveerde koude koffie en rondom was de stad goed te horen en te ruiken. 
 

Op zondag naar de haven van Milazzo zien te komen is wederom een uitdaging. De bus die om 8.26 uur zou moeten komen kwam niet, dus “enthousiast” namen we alweer de benenwagen. Op de hoek van Piazza St F van Assisi staat een aandoenlijk mens, een man met een kuikentjes geel shirt, bijpassende wollen muts met pompoen en sneakers. Zijn downsyndroom maakt het plaatje compleet, helemaal als hij een lokale bekende om de hals vliegt.
 

De telefoon geeft aan dat er bussen rijden op tijden die niet overeen komen met wat we zien gebeuren, daarom is het razend knap van ons dat we de Alibus naar de luchthaven weten te lokaliseren en aan boord weten te geraken. Op de luchthaven scoren we een ticket naar Milazzo Porto, de bus gaat op de telefoon een uur eerder dan in real live. Dus dan maar ontbijten, met uitzicht op de Etna! Zij ligt er rustig bij: geen regen of sneeuw om de flanken, ze slaapt. 
Op naar onze bestemming van deze week: het eiland Lipari. ijs en weder dienende