oesters

Bij verschillende gelegenheden hebben we ons overgegeven aan een typisch Normandische bezigheid, te weten oesters eten. Op de markt met een glaasje wijn uit een kraantje, bij de plaatselijke tabac op het terras hebben we oesters gegeten, maar gisteren heb ik in het restaurant aan de overkant bij het huisje oesters besteld.

Gisteren, 19 september, heeft Annette de gelegenheid te baat genomen om de bij hoogtij onder water gelegen oester -en mosselvelden bij laagtij te bezoeken. Op een terrasje aan de kust bij Agon-Coutainville wachten we de tractor met aanhanger op, die ons naar de mosselvelden zou gaan brengen, met een glaasje cider en ons verheugend op de beloofde ' degustation' (dat is Frans voor proeverij). Terwijl we zaten te wachten, verzamelde zich een grote groep nogal lelijke bejaarden niet zelden voorzien van een handicap, een vapende 25 jarige ADHDer met een knotje en een paar wonderlijk uitgedoste donker getinte mensen. 

Op de aanhanger stond met grote letters 'Balade d'Anton'  en alle zestig zitplaatsen bleken geboekt. De rit over het strand en de uiterwaarden duurde ongeveer een half uur en de bestuurder van de tractor heeft ons een half uur lang wetenswaardigheden over de oester -en mosselkwekerij vertelt, op de geluidsinstallatie was niet bezuinigd, ik zag heel wat gehoorapparaat bezitters dit gerief uitzetten, voor ons was hier helaas weinig van te volgen.

Ik zal u niet helemaal meenemen in ons kleine leed, samengevat zijn we ruim drie-en-een-half uur onderweg geweest, hebben we hectaren mossel -en oesterkwekerijen mogen bekijken, is onze leidsman en tevens tractorbestuurder geen moment stil geweest en is er van de veronderstelde proeverij niets terecht gekomen.

Om een enkele kritische volger tegemoet te komen, zal ik de wellicht niet 100% positieve teneur van dit verhaal een positief slot geven, Het restaurant tegenover ons huisje serveerde ons 's avonds heerlijke oesters en ook over het verdere eten, de wijn, het aperitief en het digestief hoort u uit mijn mond geen wanklank.