Springtij en aan de dood ontsnapt.

Sorry, deze keer nog geen antwoord op de cliffhanger van het vorige blog, dit ging even voor alles.....

Lokale boeren wisten het al en hadden de schaapjes een weiland hoger gezet; normaal grazen ze op het gras langs de lagune maar daar was geen schaapje te zien bij de start van onze hike. Wat ons al wel opviel was dat het water gisteren een stuk hoger was gekomen dan gebruikelijk, maar vandaag was een nieuwe dag en bij aankomst bij de lagune leek alles vredig, kalm en zorgeloos. Onze dag was om dit moment heen gepland, de kilometers van gisteren nog in de benen, lang uitslapen, lezen, een middagdutje en vroeg eten zodat we vóór het hoge water aan het einde van de lagune starten met wandelen om de binnenkomende jagende zeehonden te spotten en tegen de stroom in naar huis terug wandelen. De omgekeerde route van 11 september op Strava, alleen doet Strava dat dus niet: dat moet je zelf uitpuzzelen. En dus liepen wij vrolijk al twee kilometer extra bij de start en was de route langs de lagune dus ook langerder. De sporen van hoog water gisteren waren duidelijk zichtbaar in het gras langs de oevers, er was meer slib afgezet op hoger gelegen gebied. En toen kwam het water de lagune in. Klotsend en kolkend maar geen zeehond te zien. En dat terwijl we elke dag wel meerdere zeehonden spotten, dus voelt dat als een magere oogst. We talmen wat en treuzelen, maar op het pad terug komt het water al flink richting de oevers en daaroverheen, Annette zegt dat het water nog minstens een uur zal blijven stijgen, maar Frits tuurt door de verrekijker of er niet toch een zeehond zich laat zien en sjokt honderd meter achterop.

Als het water ons daadwerkelijk aan de enkels staat, komt er een lokale Fransman hardlopend van achter opduiken, hij groet vriendelijk, neemt een afslag over een weiland en rent verder, daarmee de indruk wekkend dat het verderop nog wel mee zal vallen. Maar het water gaat hier met een noodgang omhoog én de man rende hard, wij gingen wandelend (en flink debatterend) een stuk trager. Volgens Frits konden we wel de weg van de hardloper vervolgen, langs de kust, maar toen hij zelfs een vluchtende mol op zijn pad trof doken we toch maar veilig het hek over tussen de schapen.

Helaas liep die weide dood, aan het einde van de wei was enkel prikkeldraad en wij met tweemaal een korte broek: dat leek dus geen goed idee. De terugweg begon al aardig onder water te staan, de enige optie was rechtstreeks door een enorme akker met mais ploeteren. Annette ging daarbij vol op haar snuit, die grove kluiten aarde gaven ook niet echt mee en het werd ook al rap donker. De struggle langs het maisveld leek schier eindeloos, van rechts kwam er nog een beek bij aanstromen met opkomend zeewater om het helemaal spannend te maken. Vrolijk grapte Frits dat we anders maar buiten moesten overnachten tot het weer laag water werd. Na het maisveld kwam er gelukkig een onverharde weg, wel een eind van ons onderkomen af, maar evengoed wisten we vanaf dit punt ongeveer welke kant we op moesten en waren we weg van het optrekkende water.

Zojuist kwam de eigenaresse van "La Grange", (ons onderkomen) terug van vakantie op Corsica en zij bevestigde dat we een uitzonderlijke situatie aan de hand hebben met het hoge water: meerdere factoren werken daarin mee, maar inderdaad is het niet gebruikelijk dat het water stijgt tot aan de deur van de bakkerij om de hoek. Het verschil tussen hoog en laag water is maar liefst 14 meter, daar waar 8 of 9 meter normaal schijnt te zijn. Ons favoriete wandelpad langs de siësta houdende zeehonden zal de komende tijd wat minder toegankelijk zijn en al helemaal niet bereikbaar tijdens hoog water! Maar gelukkig is hier meer te zien dan dat, daarover in een volgend blog weer meer!