belofte maakt schuld, eindeloze ontmoeting tussen water en land...

Een lezeres uit Haarlem maakte ons er op attent dat de liber pee, in goed Nederlands de plastuit, nog niet goed uit de verf is gekomen. En eerlijk is eerlijk: dat is wel een gemiste kans, bedenkende dat het hier gaat om een revolutionaire uitvinding, die zich kan meten met de prestaties van Darwin, voor de minder geschoolde lezers de uitvinder van de evolutietheorie en het belang van de franse revolutie. Met de plastuit wordt iets rechtgezet wat is misgegaan met de schepping van de vrouw. Zeurpieten kunnen natuurlijk ook zeggen dat de plastuit het laatste mannelijke bastion slecht, te weten het voorrecht staande te pissen. De beschrijving van dit gerief laat ik voor de zekerheid aan Annette over, maar ik kan u alvast melden dat zij hier tijdens onze zwerftochten door de prachtige natuur regelmatig gebruik van maakt, waarbij de frisse zeewind haar niet meteen een blaasontsteking bezorgt.

Vrijdag zijn we naar Point Agon gereden, hemelsbreed 2 kilometer bij ons huisje vandaan, maar niet te bewandelen omdat het binnen stromende zeewater een zwin heeft veroorzaakt die diep het land in meandert. U moet maar op de foto's kijken, dan begrijpt je het alleen op de wereld gevoel dat ons bekwam: Door de lagune binnenstromend zeewater, eindeloze stranden, zandplaten, zeevogels en Annette wie haar zakken uitpuilden van de schelpen, waarvan ze zeeharpen gaat maken. Tenminste dat is haar voornemen.

Het woord is nu aan miss liberpee: Uiteraard is het ondoenlijk te beschrijven welk gevoel van grenzenloos geluk ontstaat als er na 55 jaar van bukkend en zittend plassen een andere optie blijkt te bestaan voor de vrouw. Staand plassen is eindeloos veel generaties en al eeuwen voorbehouden geweest aan de man alleen, ik kan verhaal doen van ellendige aanvaringen van edele delen met brandnetels in greppels, maar dan zou dit wederom een negatief blog kunnen worden. Dus laten we vooral de focus houden op het hoera-moment van de liberpee. Het begon na een verhaal op de roeivereniging, waarbij de enige man in de boot nogal verbaasd was dat hij niet de enige staand plassende aanwezige was, deze ontdekking was té leuk om niet op onderzoek uit te gaan en al snel werd duidelijk: de liberpee bestaat al heel lang, eerst onder een andere naam, maar ik had deze wereld verbeterende uitvinding nog even gemist!

En wat een gemis blijkt dat te zijn: voorbij is het gedoe van knielen achter bosjes en in bermen bij het wildplassen, passée het ontwijken van ontstellend gore snelweg toiletten langs autobahn en route nationale, ook de moderne vrouw, uitgerust met een liberpee, zoekt gewoon een boompje uit om te plassen! Daarbij is zelfs nog minder vlees zichtbaar dan bij de staand plassende man....de plastic plastuit wordt half in de broek geschoven, de rest wijst zich vanzelf en gaat ook als vanzelf. 

Enig nadeel van de liberpee is een voortdurende verwondering, verbazing en soms zelf hoon van de mannelijke wederhelft over het fenomeen wildplassen en dan vooral staand plassen van de echtgenote "en route". Maar dat is het allemaal waard, gelukkig kan deze echtgenoot namelijk zijn ogen en oren de kost geven onderweg: het contrast tussen de schoonheid van de natuur en de lelijkheid van de mensch in de omgeving van vooral toeristische trekpleisters blijft een bron van blog-motivatie! Als cliffhanger: vrouwen van 50+ met gele of oranje haren, mannen van 60+ met hells angels t-shirts, de etende medemens en vooral de mens die tracht wat nageslacht op te voeden vormen een bron van verdriet in het volgende blog.