Dit wordt een positief verhaal!

Tot onze grote schrik heeft één van onze trouwe lezers laten weten dat de teneur van het blog ietwat triest van toon is, dat kan natuurlijk nooit de bedoeling zijn geweest, al was ons vorige onderkomen ingericht voor zogeheten "short people" en kennen wij daar een liedje bij, maar dat terzijde. Bij aankomst in het dorpje Regnèville sur Mer is het eventjes droog, precies op de tijd dat wij de koffers het huisje binnenbrengen. Onderweg valt ons op dat bij het binnenrijden van sommige dorpje en stadjes de plaatsnaambordjes ondersteboven hangen, vrolijk als we zijn denken wij dat het met carnaval te maken zou kunnen hebben. Een feestje waar we het onze van willen weten uiteraard. 

Het blijkt, na enig speurwerk op Google, echter een zwakke kopie van de actie van de Nederlandse boeren: een protest van de landbouwers tegen de overheid: dan liever de actie van de Franse landbouwers: die moeten straks al die borden weer goed gaan hangen, terwijl in Nederland de omgekeerde vlaggen gewoon wegwaaien met een beetje geluk. 

Ons huisje heet ditmaal La Grange (=de schuur) en die is werkelijk allerleukst ingericht: de gaten in de muren zijn dichtgemaakt met glasblokken waardoor er nog wel licht maar geen wind meer binnen kan komen. De keuken is ruim ingericht, maar bevat, naast (heel Frans) allerhande zaken met een stekker en alweer een aparte oven en magnetron, ook een keramische kookplaat. De aan/uitknop hadden we snel door, maar na het inschakelen dan ook een werkend apparaat aantreffen was een enorme puzzel. Een gebruiksaanwijzing zoeken op internet leverde niets op, uiteindelijk lukte het na 15 minuten om een pan water te laten koken, maar we weten nu al niet meer hoe dat precies gelukt is, vandaag kwam het eten dus maar uit de oven!

De wandeling langs het zwin waar de zee bij hoogtij de bootjes laat drijven, maar de boten doelloos op het zand liggen bij eb, was vooraf gepland als een oversteek over het zand naar de andere kant een paarhonderd meter verderop. Binnenkomen water van het opkomende tij verstoorde deze missie en dus werden we gedwongen langs de randen van het water te trekken. Er lag een aantal zeehonden te wachten op het stromende water, we zagen zee-eenden en kleine zilverreigers, heel veel schapen en een hitsige ram en de voorspelde regen bleef uit, net als de gevreesde orkaanwinden, dus eigenlijk werd het alsnog een aangename wandeling.