Oord des verderfs

Vandaag is het zondag. Vandaag was een dag vol prachtige vergezichten, kuddes zeehonden, spelende robben en prachtige muziek. Maar er was ook nog een gisteren... Gisteren is in de vorige blog al aangekondigd en we kunnen er niet om heen ons eerst te vermeien met een beschrijving van ons bezoek aan een stukje werelderfgoed ofwel toeristenfuik le Mont Saint Michel.

In ons dorpje zie je wat verweerde 60 plussers, enkele gebruinde watersportliefhebbers en vrouwen met goretex broeken en twee wandelstokken. Hoe anders is het wanneer je richting de grens met Bretagne gaat en Le Mont Saint Michel op de navigatie intoetst. Aangekomen is het gedaan met de innerlijke en uiterlijke rust. Een niet aflatende file Gristenen, Chinezen, Afrikanen, bejaarde mannen met metallica T-shirts, vrouwen met roze of blauw geverfde haren, geestelijk gehandicapten en ook enkele normale mensen gaat wandelend of per pendelbus, naar een uit zee oprijzende rots volgebouwd met een kathedraal, abdijen, kapellen, gevangenissen en horecagelegenheden. 

Tegen beter weten in voegen we ons in de stroom toeristen die zich van het parkeerterrein richting megalomaan RK heiligdom beweegt. Na een wandeling van drie kwartier staan we aan de poorten van een attractie die meer van de hel dan van een heiligdom weg heeft. Je zult het net treffen: Ik moet plassen en u begrijpt dat de mensenmassa een openbare plasexercitie niet toestaat. Gelukkig zag al snel een bordje toiletten en na vijf minuten in de file voor het plasgerief te hebben gestaan, bleek dat ik mij alleen met muntgeld toegang tot dit naar urine walmende hok mocht verschaffen. 'Pas de cartes'.... Iets verder was nog een w.c. maar hiervan werd de toegang geblokkeerd door een geel plastic bord waarop stond gelogen dat de ruimte schoon werd gemaakt. Op een overvol terrasje zag ik een onbezet tafeltje en dachten we een kopje koffie met een plasbeurt te kunnen combineren. Een snibbige bediende maakt ons echter duidelijk dat op het terras gegeten moest worden en verwees ons naar het interieur, waar ik maar meteen de plee bezocht die tevens als verschoonruimte voor baby's bleek te functioneren, tenminste er lagen drie gebruikte luiers en er was meer naast dan in de pot gepist. Terug in het restaurant trof ik Annette met stoomwolkjes uit haar oren, ze was aan een tafel gaan zitten voor meer dan twee personen, met alle gevolgen van dien. Resultaat geen koffie, maar wel mooi gratis gepist!!

Enfin we hebben verder heel veel trappen gelopen waarbij vooral de Chinezen zich erg onhoffelijk gedroegen en bleek iedere attractie geld te kosten, maar kennelijk moesten de kaartjes online besteld zijn geworden.