Zennewijnen

Dankzij ons gezamenlijk nageslacht en één ouder van het bruidspaar, trokken wij vol goede moed naar Zennewijnen, een vlekje in de Betuwe achter een steenfabriek waar de trekschuiten en duwboten over de Waal naar Rotterdam of juist de andere kant op gaan, afhankelijk van de richting. De Waal ziet er niet roeibaar uit, wel druistig. In Zennewijnen was ons een pipowagen beloofd, daarnaast een ezel, meerdere tipis en bewoonbare wijnvaten, het wemelde van de Belgen. De ezel was niet schuw en na een korte kennismaking was dat al snel betreurenswaardig, want gaf je Koen niet voldoende aandacht naar zijn zin, dan maakte je kennis met zijn opdringerige karakter en tanden. Hij trachtte meerdere malen de dobbelstenen op te eten, wat uiteraard hinderlijk was. Echter het ontbijt van de Belgische dames verstoren was dan wel weer aandoenlijk om te zien. 

Na de eerste nacht hadden we het voorrecht om een tweetal evenementen te kunnen bijwonen, we begonnen bij een glasblaas-evenement dat verbaal werd begeleid door een glasblazer die ongetwijfeld in het bezit was van een skullshaver (óf een glasblazer die nét iets te dicht bij de vlam had gestaan). De bijeenkomst was uitermate vermakelijk, helemaal toen er direct een eerste slachtoffer viel door een scherf die een lip van een nogal onbenullig uitziende vrouw doorboorde. Een half uur lang bleef zij doekjes, servetjes en zelfs suikerklontjes tegen haar lip deppen, wij zagen geen bloed maar dat mocht de pret niet drukken. Gelukkig liet zij direct weten geen klager te zijn, waarop wij moeite hadden niet hardop te gaan lachen! Veel geblazen hebben we niet, we mochten wel om beurten naar voren komen en het glas vasthouden, wat resulteerde in een piek voor de kerstboom en een borrelglaasje. Deze kunstwerken werden in papier gewikkeld en aan ons de schone taak om dit veilig en zonder scherven naar huis te transporteren, echter gaan we via Normandie dus of dat goed af gaat lopen is twijfelachtig!

En toen gingen we lunchen aan de borden van de Waal, waarna we naar het hoogtepunt van de dag begonnen: een wijnproeverij in het Betuwse Wijndomein. De meegeleverde borrelplank was een lunch op zichzelf, maar die hadden we dus net achter de kiezen, we proefden witte wijn met en zonder bubbels maar wat wij niet wisten maar nu wel weten: we dronken ook oranje wijn, geen idee meer van het verhaal er achter, maar de man zei dat het goed smaakt bij curry en dat konden we direct geloven. Alleen was de oranje wijn, ook al was het geen favoriet product in de winkel, wel hartstikke uitverkocht. Als je er het fijne van wilt weten dan zou ik je zeker aanraden een wijnproeverij in het Betuuws Wijndomein te gaan ervaren: het was een feestje om mee te maken. 

Dan volgt nu een recept voor de verwijdering van de echtgenoot uit de pipowagen.

Stap 1: zet het raam van de slaapkamer open en doe het licht aan.

Stap 2: ga slapen na een bad in een veel te hete hottub.

Stap 3: Negeer het gezoem links, rechts en overal.

Stap 4: Negeer het gemopper van de echtgenoot.

Stap 4a: Hoor de regen die het dak van de pipowagen teistert.

Stap 4b: Sla mug 1, 2 en 3 dood.

Stap 5: Ontdek dat de echtgenoot zich al drie uur in de Tesla bevindt omstreeks half zes. 

In een volgend blog volgt een lofzang op de liberpee en volgen instructies hoe deze ongereinigd op te bergen in een damestasje. Tevens volgen we de queeste van de behandelcoördinator van Zorgplein te voldoen aan de opdracht tot het maken van een selfie in de hottub met de ezel op de achtergrond. Grote vraag is of dat gaat lukken. Deze coördinator is onbezoldigd ambassadrice van de liberpee.  

P.S. In dit geval wordt met ezel niet de kersverse echtgenoot van de coördinator bedoelt.